Archief van jaar: 2024

‘Deze zal groot zijn (…)’ (Lukas 1: 32).

Strikt genomen doelen deze woorden op de menselijke natuur van de Heere Jezus Christus, want het is naar Zijn menselijke natuur dat Christus uit Maria werd geboren. Het voorafgaande vers luidt: ‘Zie, gij zult bevrucht worden en een Zoon baren, en zult Zijn Naam heten Jezus. Deze zal groot zijn, en de Zoon des Allerhoogsten genaamd worden; en God de Heere zal hem de troon van Zijn vader David geven; en Hij zal over het huis Jakobs Koning zijn in der eeuwigheid, en aan Zijn Koninkrijk zal geen einde zijn’.

In de schatting van de groten der aarde was Hij een onwetend Galileeër, van Wie zij zeiden: ‘Wij weten niet vanwaar Hij is’. Zijn leven vloeit meer samen met de geschiedenis van de armen dan met die van de rijken. In Zijn eigen tijd konden Zijn vijanden geen woorden genoeg vinden om hun verachting te laten blijken. Hij werd zeer vernederd in Zijn rechtsgeding, in Zijn veroordeling, in Zijn lijden. Wie achtte Hem groot te zijn, toen Hij bedekt was met bloedig zweet, of toen Hij verkocht werd voor de prijs van een slaaf? Of toen een wacht naar Hem uitging met zwaarden en stokken, met lantaarns en fakkelen, alsof Hij een dief was? Wie achtte Hem groot te zijn, toen zij Hem bonden en Hem als een kwaaddoener voor de rechterstoel voerden? Of toen de boosdoeners Hem in het aangezicht sloegen, Hem blinddoekten en bespogen? Of toen Hij gegeseld werd, Zijn kruis dragende door de straten werd gevoerd en daarna tussen twee moordenaren werd gehangen? Voorwaar, Hij werd zeer in de diepte gebracht. Een zwaard ging door de ziel van Zijn moeder, toen zij het lijden van haar heilige Zoon aanschouwde. Toen zij wist, dat Hij gestorven was en in een geleend graf was begraven, toen moet zij met snerpende smart nagedacht hebben over de woorden die uit de hemel, Hem betreffende, tot haar gesproken waren, en zij kan wel gedacht hebben: ‘De engel zei dat Hij groot zou zijn, maar wie is zo veracht en vernederd als Hij?

En toch, hoewel onze tekst in de eerste plaats volkomen toepasselijk is op de mensheid van Christus, verheug ik mij om te denken dat diezelfde Mens, Die zo veracht en gesmaad werd, thans in heerlijkheid is gezeten op de troon van Zijn Vader. Als mens is Hij gezalfd tot ‘Koning der koningen en Heere der heren’. Als mens is Hij opgeheven uit de diepste diepten, en geplaatst op de hoogste hoogten om voor eeuwig te regeren.

Zijn grootheid zal weldra geopenbaard worden. Nu is zij voor het verduisterde gezicht van de mensen nog als onder een wolk, maar dit zal niet altijd zo wezen. De duisternis zal niet lang duren; de menselijke geest zal niet altijd met blindheid geslagen zijn. Hoort u de bazuin niet? Met lichamelijke oren kunnen we de toon niet opvangen; maar met de oren van het geloof is dat wel het geval. Wij horen de bazuinen, en na de bazuinen een stem, die roept: ‘Ziet, de Bruidegom komt! Gaat uit Hem tegemoet!’ Dit weet ik: de Heere zal voor eeuwig regeren, als Koning der koningen en Heere der heren. Halleluja! ‘Hij zal groot zijn’. De volken zullen zich neerbuigen aan Zijn voeten. Wederstrevende vijanden zullen Hem als Koning erkennen. Het ganse heelal zal vervuld zijn van Gods heerlijkheid. Er zal geen plaats zijn, waar het licht niet schijnt. ‘Hij zal groot zijn’. Voor Hem zal alle knie zich buigen, en alle tong zal belijden dat Jezus Christus de Heere is, tot heerlijkheid van God de Vader.

Ergert u niet vanwege de valse leer die heden ten dage overal verspreid wordt. Wordt niet ontroerd in uw hart, omdat het schijnt alsof Christus verslagen is. Houdt moed, Vorst Immanuel komt spoedig. Op witte paarden zullen Zijn uitverkorenen Hem volgen, uitgaande ‘overwinnende en opdat zij overwonnen’, want de krijg is des Heeren, en Hij zal Zijn vijanden overgeven in onze handen. De Heere zal voor eeuwig regeren, als Koning der koningen en Heere der heren.

De dag komt, als de machtige voortgang van het Evangelie Christus groot zal doen zijn onder de mensen. Dan zal het niet lang duren vóór u de andere bazuin hoort, die de doden zal doen ontwaken. De Verrezene daalt neer. De opstanding is nabij. O, welk een grootheid zal Christus dan omgeven, wanneer allen zullen uitgaan uit hun graven. Hij zal heerlijk wezen onder hen, de eerstelingen der opstanding, heerlijk in hen, die opstaan uit de doden door de kracht van Zijn opstanding. O, wat een eer zal Hij op die dag ontvangen! Jezus, Gij zijt het, Die Uw broederen zullen loven, als zij U als Overwinnaar zullen zien.

C.H. Spurgeon

‘Geloofd zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die naar Zijn grote barmhartigheid ons heeft wedergeboren, tot een leven hoop, door de opstanding van Jezus Christus; tot een onverderfelijke, en onbevlekkelijke, en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen bewaard is voor u’ (1 Petrus 1:3 en 4).

Doorgaans waren de verdrukte christenen in de heidenwereld niet rijk in materiële goederen. Ook nu zijn het niet zozeer de rijke, machtige mensen die tot het Koninkrijk van God behoren. Het dwaze, het zwakke, het onedele, dát heeft God verkoren tot zaligheid (1 Kor. 1:26). Petrus mag wijzen op een rijkdom die van geheel andere orde is. Dat is de hemelse rijkdom, ofwel de heerlijke erfenis die in de hemel wordt bewaard. Voor Gods kinderen ligt dus een schat te wachten, ‘een onverderfelijke en onbevlekkelijke en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen bewaard is voor u’. Jezus sprak over deze schat tegen de rijke jongeling: ‘En gij zult een schat hebben in de hemel’ (Markus 10:21). Niemand kan bij deze schat komen. Niemand kan die schat dan ook stelen, kapotmaken of kwijtraken.

De hemelse heerlijkheid is het nieuwe Jeruzalem dat straks zal neerdalen op de aarde, zoals het wordt geschilderd in Gods Woord (Openb. 21). De inwoners van dit ‘nieuwe Jeruzalem’ worden hartelijk verwelkomd. De Heere zal tegen hen zeggen: ‘Komt, gij gezegenden Mijns Vaders, beërft dat Koninkrijk hetwelk u bereid is van de grondlegging der wereld’ (Matth. 25:34). Het is een plaats waar veel ruimte is: ‘In het huis Mijns Vaders zijn vele woningen’ (Joh. 14:2). Het is de plaats waar het Lam in Zijn volle heerlijkheid is. Dáár zal Christus de door Hem gekochte en verloste kinderen van God verlichten, weiden en leiden. ‘Want het Lam, Dat in het midden des troons is, zal hen weiden, en zal hun een Leidsman zijn tot levende fonteinen der wateren’ (Openb. 7:17). Er zal volkomen vrede en vreugde zijn, omdat mensen weer in een volkomen verzoende betrekking met God en met elkaar zullen leven. ‘Eeuwige blijdschap zal op hun hoofd wezen; vreugde en blijdschap zullen zij aangrijpen, treuring en zuchting zullen wegvlieden’ (Jes. 51:11).

Hebt u weleens de Ziekentroost, die achter in uw Bijbeltje is opgenomen, gelezen? Als ik deze vraag stel op een cursus godsdienst of tijdens belijdeniscatechisatie, steekt bijna niemand de vinger op. Dat is opvallend, want het is een heel bruikbaar middel om zich voor te bereiden op het sterven. Dat is ook de ondertitel van het werkje: ‘Welke een onderwijzing is in het geloof en de weg der zaligheid, om gewillig te sterven’. Het laatste gedeelte gaat in zijn geheel over het verlangen om in te gaan in de hemelse heerlijkheid. Lees maar een stukje mee: “Wij behoren naar de hemel te verlangen, want we moeten dit lichaam verlaten om bij de Heere te komen. Nu we er zeker van zijn, dat we door Christus met God verzoend zijn, nu behoren we, zo zegt Gods woord, een sterk verlangen te hebben om ons sterfelijk lichaam te verlaten. Op die manier krijgen we de heerlijke erfenis, die God in de hemel voor al Zijn kinderen bestemd heeft’. Verderop wordt de zieke erop gewezen dat het noodzakelijk is om te sterven teneinde te kunnen delen in Gods heerlijkheid. ‘Deze glorie kunnen wij alleen maar ontvangen door veel lijden heen’.

Aansprekend is in verband met het verlangen naar het hiernamaals ook het gedicht van Hieronymus van Alphen (1746-1803). Lees en overdenk het eens:

Hoe dichter ik nader
Aan ’t huis van mijn Vader,
Hoe sterker ik hijg
Naar d’ eeuwige woning
Het feest van mijn kroning
En ’t eind’ van de krijg.

En wat zou mij hind’ren?
‘k Zie d’ uurtjes reeds mind’ren.
Laat werelds gedruis
Mijn moed niet verslappen;
Nog weinige stappen
En dan ben ik thuis!

Bent u al erfgenaam van deze schat in de hemel? Verkregen in de weg van de wedergeboorte (vers 3) waardoor we een vreemdeling op aarde werden en gingen uitzien naar de Stad die fundamenten heeft? Zonder het ‘mijnende geloof’ in de verdienste van Christus kunnen we geen aanspraak maken op deze schat, op deze erfenis. Maar als er een druppel bloed van deze Borg op uw ziel is gesprengd, bent u een erfgenaam van deze schat. Als dat zo is, verlangt u dan ook naar de ontmoeting met uw Bruidegom? Als u deze vraag aan Christus stelt, krijgt u zondermeer een bevestigend antwoord. Hij verlangt naar de ontmoeting om Zijn bruid te mogen zien, van aangezicht tot aangezicht, om al de tranen bij deze zwarte doch lieflijke bruid af te wissen, om altijd bij haar te blijven. Hij bidt: ‘Vader, Ik wil dat zij bij Mij zijn’. En dat gebed zál verhoord worden.

Ds. W.A. Zondag

‘Ik heb lief, die Mij liefhebben en die Mij vroeg zoeken, zullen Mij vinden’ (Spreuken 8:17).

Wij mensen zijn op zoek. Op zoek naar? Naar geluk. En we zoeken dat geluk, bij al ons ongeluk, in … ? De één in geld en rijkdom, de ander in het doen van goede dingen, een derde in wijsheid… Maar Christus, de Wijsheid en de Verstandigheid, zegt: je moet Mij zoeken. Want (vers 35): ‘die Mij vindt, die vindt het leven en trekt een welgevallen van de Heere’. Maar wáár moet je Hem nu zoeken? Je moet Hem zoeken waar Hij is, waar Hij komt.

In de eerste plaats moet je Hem zoeken in de kerk, onder de preek. Dit is vooral de plaats waar de Heere is, waar Hij komt, waar Hij spreekt. Er zijn veel plaatsen waar mensen over God praten, samen in de Bijbel studeren, goede boeken met elkaar bespreken, dat is allemaal prima. Maar er is maar één plaats waar God tot mensen spreekt; rechtstreeks, direct, recht op de man of vrouw af. En dat is in de kerk.

Hij komt in de tweede plaats, tot ons in de kerk door Zijn Woord. En ook op andere plaatsen komt het Woord van God tot ons: zoals op de catechisatie, thuis bij het Bijbellezen of op school bij het luisteren naar het Bijbelverhaal. Dan en daar moet je Hem zoeken. Dan is Hij heel dichtbij. Daar is de Heere, in Zijn Woord.

Zo komt Hij tot ons. Maar we kunnen, in de derde plaats, ook naar Hem toegaan. Door het gebed. Je kunt de Heere zoeken door te bidden. Niet alleen aan tafel of voor je naar bed gaat. Maar vooral door tijden te kiezen van stil zijn voor God. Tijden waarin je bidt, tijden waarin je naar de Heere vraagt, tijden waarin je de Heere aanroept. Tijden waarin je stilletjes je knieën buigt voor God en zegt: Heere, bekeer me toch. Vergeef toch mijn zonden, en geeft U mij alstublieft een nieuw hart? Je kunt de Heere zoeken door te bidden. Door in je huis of op je kamer een vaste plek te hebben, waar je Hem zoekt. Zoals Daniel niet alleen vaste tijden had, maar ook een vaste plaats. Daar bad hij drie keer per dag op zijn knieën.

Maar wannéér moet je Hem nu zoeken? De tekst zegt: vroeg, maar je kan ook lezen: ernstig. Je moet de Heere vroeg zoeken. Als je iets moet doen wat heel belangrijk is, dan sta je vroeg op. Als je een heel belangrijke klus hebt, dan begin je op tijd, dan komt het tenminste af. Vroeg zoeken. Waarom vroeg? Omdat er een tijd kan komen, dat je te laat bent. Je kunt, ook als je jong bent, ziek worden. Zó ziek dat je geen energie meer hebt om te denken, om te bidden en om te zoeken. En ook kinderen kunnen vroeg sterven, en dan kan je niet meer zoeken. Daarom zegt Jesaja: ‘zoekt de Heere, terwijl Hij nog te vinden is.’

Waarom vroeg zoeken? Omdat, als je klein bent, je hart nog niet zo hard is. Je hebt veel zonden gedaan, maar later nog veel meer. Je jonge hart is hard, maar later nog veel harder. En dus is het later moeilijker om de Heere te zoeken. Later ben je zo druk met je huiswerk van school. Later heb je zoveel andere dingen te doen. Later ben je druk met je vriend of vriendin. En later als je getrouwd bent, dan ben je nog veel drukker met je gezin. Later…, dan heb je geen tijd meer. Dus: nú moet je de Heere zoeken. Nu heb je nog genoeg tijd om hem te zoeken. Je kunt best, als je uit school komt, eerst stilletjes naar je kamer gaan en de Heere bidden, voordat je achter je computer kruipt. Je kunt best ’s avonds na het eten eerst stilletjes bidden, in je Bijbeltje lezen en de Heere zoeken, voordat je weer andere dingen gaat doen. Vroeg zoeken.

Ernstig zoeken. Waarom? Omdat dit het allerbelangrijkste van je leven is. Voor nu en voor straks. Want al het andere gaat voorbij. Vroeg zoeken. Ernstig zoeken. Waarom? Omdat bij Christus te vinden is: alles wat blijft. Zoals beschreven staat in vers 18-21: blijvende eer en de rijkdom, dat wat meer waard is dan het fijnste goud: ja: leven! Zoals staat in vers 35: ‘(…) die Mij vindt, vindt het leven.’

Heeft het zin om Hem te zoeken? Ja, zegt de tekst, Want wie Hem vroeg zoekt, kinderen, en wie Hem ernstig zoekt, ouderen, die zál Hem vinden.

Ds. J. IJsselstein

Tot de nabetrachting van het Heilig Avondmaal behoort een gedurige omgang met de Heere:

‘Wandel voor mijn aangezicht; en zijt oprecht!’ (Gen.17:1). ‘Henoch wandelde met God’ (Gen 5:24).

Daartoe is nodig, dat men God aanmerkt als een in Christus verzoend Vader; al gaat het licht weg, al valt men in zonden, al komt er strijd, zo moet men zich evenwel vasthouden aan de onwankelbaarheid van het verbond. Want het verbond is niet vast of los naar uw gevoel, naar uw staan of vallen, maar om de onveranderlijkheid van God.

‘Bergen zullen wijken, en heuvelen wankelen; maar mijn goedertierenheid zal van u niet wijken, en het verbond mijns vredes zal niet wankelen, zegt de Heere, Uw Ontfermer’ (Jes. 54:10). ‘Ik, de Heere, worde niet veranderd; daarom zijt gij, o kinderen Jakobs! niet verteerd’ (Mal. 3:6).

Daarom bezwijkt zo snel niet, houdt wat u hebt, staat in het geloof, houdt u mannelijk, en als u naar gevoel de slotsom en vastheid van uw staat niet kan opmaken, zo besluit het uit uw oordeel. Zie dit:

‘Alzo ook gijlieden, houdt het daarvoor, dat gij wel der zonde dood zijt, maar Gode levende zijt in Christus Jezus, onze Heere’ (Rom 6:11). ‘Als die dit oordelen dat, indien één voor allen gestorven is, zij dan allen gestorven zijn’ (2 Kor.3:15).

Stelt dan alzo de Heere gedurig voor u, en leeft in een gedurige samenspraak; dan biddend, dan raad vragend, dan afhankelijkheid belijdend, dan wachtend, dan eerbiedig aanbiddend, dan rustend in Hem, dan dankend, dan zich tot Zijn dienst aanbiedend; gewent u alzo aan Hem. In de omgang van de ziel met God is alle heil, alle troost, alle vergenoeging, alle heiligheid, alle zaligheid. Want zulk een ziel wordt gewaar, en ziet de rechtvaardigheid van God als enkel licht, enkel heerlijkheid, enkel zuiverheid. Zij heeft die lief, zij verheugt zich erin, te meer, daar die niet tegen haar is tot haar verderf; maar vóór haar om haar te helpen, omdat de Borg die verdiend heeft.

Zij ziet ook de goedheid en algenoegzaamheid van God, en smakend de kracht ervan, zo vindt ze niet alleen geen zoetigheid in de schepselen zonder God; maar nevens God lust haar ook niets op aarde, omdat de ziel alles in God vindt. Zij ziet ook de heiligheid van God, en niet kunnende de glans daarvan verdragen, zo bedekt ze haar aangezicht en ziet in die glans haar zondigheid, verdwijnt als van schaamte en wordt niet. Zij ziet de liefde van God, en zij wanneer zij van die liefde bestraald wordt, zo vermaakt zich wonderlijk, en wordt verwarmd in wederliefde.

Zij ziet de wil van God, als de opperste en soevereine over alles, en verliest alzo haar eigen wil in het lijden dat haar overkomt, en in al wat op haar weg komt. Zij wil zo, omdat het de wil van de Heere is. Zij ziet de hoogheid en heerlijkheid van God, waardoor alle schepselen hun hoogheid en heerlijkheid verliezen en zij bukt zich neer voor haar hoge God, aanbidt Hem in diepe eerbiedigheid, geeft Hem eer en heerlijkheid. Zij ziet de ook de almacht van God, én in zichzelf, én werkend in de schepselen; daardoor verdwijnt alle kracht van het schepsel, die voor of tegen haar opkomt. Zij ziet de wijsheid van God, die zich openbaart in al Zijn werken, zowel die van de natuur als van de genade. Daardoor versmelt de wijsheid van alle schepselen en zij is stil en wel tevreden in de alleen wijze regering van God.
Zij ziet de waarheid en getrouwheid van God; zij kent de beloften, zij gelooft ze en is er, ten opzichte van de zekerheid van de beloften, zó gerust op alsof ze al vervuld waren.

Zij heeft een bedachtzame en standvastige gestalte; een stille onderwerping in alles wat haar ontmoet; een onbevreesde dapperheid in het uitvoeren van haar plicht; vergenoegen in het werk dat men voor de Heere gedaan heeft, en zij laat de uitslag over aan het bestuur van de Heere. Dit is met recht vrolijk leven; hieruit vloeit de zuivere heiligheid. En alle deugdzaamheid die niet geschiedt ziende op God in Christus, erkent ze voor ondeugdzaamheid.

Zulk een omgang met God is de hemel:
1 Tess 4:17,18: ‘(…) en alzo zullen wij altijd met de Heere wezen. Zo dan, vertroost elkaar met deze woorden.’

Hiervan zegt David:
Psalm 16:11: ‘(…) verzadiging van vreugde is bij uw aangezicht, liefelijkheden zijn in uw rechterhand, eeuwiglijk.’
Psalm 17:15: ‘Ik zal uw aangezicht in gerechtigheid aanschouwen; ik zal verzadigd worden met uw beeld, als ik zal opwaken.’

Ziet daar de uitnemende gelukzaligheid van de omgang met God. Dewijl gij nu met God in een verbond gekomen bent, en dat verbond aan u verzegeld is, zo hebt u het voorrecht om met uw God ootmoedig te wandelen, en het is ook uw plicht. Gewent u dan aan de Heere, en hebt vrede en wordt blinkende.

Ds. W. à Brakel (1635-1711, predikant te Rotterdam)
Uit: Redelijke Godsdienst, hoofdstuk 41, paragrafen 37 en 38

‘Zo zal ook de opstanding van de doden zijn (…)’ (1 Korinthe 15:42); ‘Want dit vergankelijke moet zich met onvergankelijkheid bekleden (…)’ (1 Korinthe 15:53); (…) wij willen immers niet ontkleed, maar overkleed worden (…)’ (2 Korinthe 5:4).

In 1 Korinthe 15 trekt Paulus alle registers open om de lichamelijke opstanding te verdedigen. Hij noemt het lichaam een zaad dat in de aarde gezaaid wordt in verderfelijkheid en dat in heerlijkheid wordt opgewekt. Een christen gelooft in de opstanding van de doden. Jesaja schrijft daar ook over: ‘Uw doden zullen leven – ook mijn dood lichaam – zij zullen opstaan.’ Het Oude Testament geeft veel minder teksten over de lichamelijke opstanding dan het Nieuwe Testament, maar ze zijn er wel.

Paulus wijst op het verschil tussen hemelse en aardse lichamen. Daarbij gaat het om de eigenschappen die deze lichamen hebben. Van die hemelse lichamen hebben wij ‘enige’ voorstelling als we denken aan het opstandingslichaam van Christus. Dat is eigenlijk ons enige houvast. Paulus zegt wel met grote nadruk: ‘dít vergankelijke moet zich met onvergankelijkheid bekleden’. Het gaat dus om ieders unieke persoonlijkheid en niet om de mens in het algemeen. De kleren maken wel de man, maar als je een etalagepop met nieuwe kleren omhangt, is het toch geen mens. De gelovigen zijn het zelf die onvergankelijk en onsterfelijk worden gemaakt. Wat wij in ons leven tussen onze geboorte en onze dood hebben en zijn, wat we doen en ondergaan, wordt niet allemaal weggeworpen. Houdt u daar nu ook rekening mee? Wat we nu hebben en zijn, dat wordt verlost van alle gevolgen van de zondeval, maar ons unieke menszijn blijft.

Soms zie je in de spiegel dat het nodig is om een nieuwe jurk of een nieuw kostuum aan te schaffen. Bij de opstanding uit de dood of de metamorfose als we bij de wederkomst nog in leven zijn, past het nieuwe kleed van de onvergankelijkheid en onsterfelijkheid. Johannes schrijft dat het nog niet geopenbaard is wat we zullen zijn, maar we zullen aan Christus gelijk zijn (1 Joh. 3:2). Al Gods kinderen krijgen een lichaam zoals Jezus heeft. Als de eeuwige bruiloft aanbreekt, steekt God al Zijn kinderen in het nieuw: het verheerlijkte en door de Heilige Geest gestempelde en geregeerde ‘geestelijke lichaam’, waardoor we in staat zijn om God voor eeuwig te loven en te prijzen. De levende verwachting van die toekomst is de graadmeter voor ons geloof. Wat een troost voor mensen die verkeren in de verdrukking van hun sterfelijk bestaan, omgeven door ziekte, pijn en afbraak. Jezus komt en Hij zal hun heil volmaken. Hoe dat zal gebeuren begrijpen we niet, maar God heeft het beloofd en daarom moet de ‘beste tijd’ nog komen.

We hebben de garantie in de opstanding van de Heere Jezus, Die aan de overzijde van de dood is opgestaan om nooit meer te sterven. De dood heeft niet het laatste woord. Wie Christus mocht liefkrijgen en leven door de kracht van Zijn opstanding en in de gemeenschap aan Zijn lijden, mag met vreugde uitzien naar deze nieuwe scheppingsdaad van God.

Paulus schrijft over het verlangen naar de hemel. Met het ‘uitgekleed worden’ bedoelt hij het sterven als je lichaam voorlopig aan het verderf wordt prijsgegeven. Zolang je nog in het aardse lichamelijke leven bent, ben je uitwonend van de Heere. Dan ben je nog niet met je ziel in de hemelse heerlijkheid en bekleed met het volmaakte bruiloftskleed van Christus’ gerechtigheid, zoals dat gebeurt bij onze verhuizing naar de hemel bij ons sterven. Hebt u voor uzelf helder wat er gebeurt op dat ogenblik? Dan moet u uw aardse lichaam verlaten en nog zonder verheerlijkt lichaam bij de Heere intrek nemen. Nog heerlijker zal het zijn als we ‘overkleed’ worden. Pas bij de wederkomst van Christus krijgen we een verheerlijkt lichaam. Dan worden al Gods kinderen overkleed met het kleed van de onvergankelijkheid en de onsterfelijkheid. Bij die transformatie worden we gelijkvormig aan het lichaam van Christus.

Toch gebruikt de apostel het woordje ‘naakt’ voor het verlies van ons aardse lichaam. Dat is een merkwaardige gedachte, dat je zuchtend opziet tegen de verlossing. Ten diepste is dat angst voor de toekomst, voor de dood en het lijden. Ons huidige bestaan is zo kwetsbaar en door de dood omringd. We kunnen echt niet in onze oude plunje blijven rondlopen. Wie wil er nu graag sterven? En toch … als de liefde trekt en je over alles heen ziet, verlang je ernaar om overkleed te worden met het verheerlijkte opstandingslichaam.

Ds. C.G. Vreugdenhil