WEDERKOMST
‘En Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten, Denwelke Hij uit de doden verwekt heeft, namelijk Jezus, Die ons verlost van de toekomende toorn’. 1 Thess. 1:10a
De christenen in Thessaloniki leefden in de verwachting van de wederkomst van Christus. Paulus noemt deze verwachting een vrucht van bekering: ‘En hoe gij tot God bekeerd zijt van de afgoden, om de levende en waarachtige God te dienen en Zijn Zoon uit de hemel te verwachten’. De kerk in Thessalonika was een adventskerk. Ze zagen uit naar de komst van Christus op de wolken van de hemel. Dat was niet altijd zo geweest maar door de genade van de bekering was hun hele leven veranderd. Ze waren adventskinderen geworden. De tot God bekeerden hebben de eeuwen door altijd hun uitzien en verwachten gekend. De gelovigen onder het Oude-Testament zagen uit naar de eerste komst van Christus, de gelovigen van het Nieuwe-Testament zien uit naar Zijn tweede komst: ‘verwachten wij die grote dag met een groot verlangen, om ten volle te genieten de beloften Gods in Jezus Christus onze Heere’ (NGB 37). Gods Woord en de belijdenis laat ons zien dat de Kerk een Maranatha Kerk behoort te zijn. De biddende verwachting van Gods Kerk op aarde moet zijn: ‘Kom Heere Jezus, kom haastelijk’.
Zo hoort het te zijn…! Wat te denken van een bruid die niet naar de bruidegom verlangt?
De Bruidskerk verlangt naar de hemelse Bruidegom. Zij weet zich op bezet gebeid. Daarom is haar bede: ‘Uw Koninkrijk kome…’ Dat is volgens de H. Cat. Zondag 48: ‘Regeer ons alzo door Uw Woord en Uw Geest, dat wij ons hoe langer hoe meer aan U onderwerpen; bewaar en vermeerder Uw kerk; verstoor de werken des duivels en alle geweld dat zich tegen U verheft, mitsgaders alle boze raadslagen, die tegen Uw heilig Woord bedacht worden; totdat de volkomenheid Uws Rijks kome waarin Gij alles zult zijn in allen’.
Zijn Zoon uit de hemelen verwachten, wil zeggen met spanning uitzien naar Zijn komst. Want Jezus komt, Hij is op weg. Kennen wij die heilige spanning: ‘Op Uw zaligheid wacht ik, Heere’ (Simeon)?
Bij de Thessalonicenzen was er een zekere ontsporing op het punt van de verwachting van Christus wederkomst. Paulus moest hen vermanen. Ze waren opgehouden met werken. Christus zou toch spoedig komen en dan zou een rijke erfenis hun deel worden. Paulus noemt zulke mensen de ongeregelden (5:14) Hij geeft hun overspannen verwachting geen ruimte: ‘En dat gij u benaarstigt stil te zijn en uw eigen dingen te doen en te werken met uw eigen handen, gelijk wij u bevolen hebben’. Paulus motiveert deze vermaning met te wijzen op degenen die buiten zijn, dat zijn degenen die van de wereld zijn. Het gaat dus om het getuigenis naar buiten. Wat moeten de mensen wel niet van jullie denken, zegt Paulus, als je tot de bedelstaf komt te vervallen. Dat is geen goed getuigenis! Daarom verwacht de Heere maar doe ook je plicht, want er wordt op ons gelet.
Waar Paulus sommigen Thessalonicenzen moest vermanen vanwege een overspannen en overgeestelijk bezig zijn met de wederkomst daar zijn wij te vermanen omdat we zo ontspannen en vaak zo ongeestelijk bezig zijn met de wederkomst van Christus.
Graag houden wij vast aan het Apostolisch belijden: ‘Vanwaar Hij komen zal om te oordelen de levenden en de doden’. En ondertussen missen we zo die heilige spanning en gaan we zo op in de beslommeringen van het dagelijkse leven. We hebben bekering nodig!
Tot de Thessalonicenzen sprak Paulus van de heilige en spanningsvolle verwachting van Hem, namelijk Jezus, Die ons verlost van de toekomende toorn. Het was geen onbekende en onbeminde Jezus naar Wie ze uitzagen. Ze kenden Hem als Verlosser van de toekomende toorn.
Het geloof verwacht Dezelfde Jezus Die in de nood hun Redder is geweest. Veel ziet het geloof in Hem. Redding en zaligheid voor een totaal verlorene. En Diezelfde Jezus, Die hier Zijn rechterhand op bevende zondaren legt, zal dan komen om de laatste hand aan de eeuwige zaligheid van de Zijnen te leggen. Zo rijk en vertroostend spreekt onze belijdenis ervan (art. 37 NGB): De gelovigen en de uitverkorenen zullen gekroond worden met heerlijkheid en eer. Christus zal hun naam belijden voor Zijn Vader en de engelen: ‘Vader, deze heb Ik gekocht, deze hebben Mij beleden voor de mensen! Engelen, deze zijn Mij gevolgd, gij zult Mijn en ook hun dienaren zijn’. Alle tranen zullen van de ogen afgewist worden. Hun zaak die hier bespot en veroordeeld werd, zal blijken de zaak van Christus te zijn. De Heere Zelf zal al hun doen en laten vergelden en de lichte verdrukking die hier hun deel was, zal uitlopen op een gans zeer uitnemend eeuwig gewicht der heerlijkheid. Dan is alle leed geleden. Dan zal er geen zonde meer zijn. Geen ongeloof meer zijn. Dan zullen ook alle gevolgen van de zonde er niet meer zijn. Geen kruis, strijd en zorg meer. Alle ‘waaroms’ zullen beantwoord worden en een heerlijk licht zal er vallen over de weg die de Heere met ons ging. Ja, dan wordt het eeuwig goed.
Ds. W. Harinck